Rok po uchwaleniu Praw Kardynalnych szlachta, która nie zgadzała się z takim stanem rzeczy zawiązała w miasteczku Bar na Podolu konfederację przeciwko królowi, Rosji oraz dysydentom. Był to ruch konserwatywny, ale jednocześnie patriotyczny. Niestety militarnie skazany na porażkę. W roku 1769, rok po rozpoczęciu walki, oddziały konfederatów na Podolu zostały rozbite, ale jednocześnie otrzymali oni wsparcie od Turcji
i Francji, które doprowadziło do rozprzestrzenienia się konfederacji na cały kraj. Król Stanisław August Poniatowski, pomimo tego, że konfederacja barska była wymierzona także w jego osobę, próbował porozumieć się z konfederatami. Bez skutku, nie chcieli oni z nim rozmawiać. Cała konfederacja nosiła znamiona wojny domowej, bo nawet sąsiedzi mieli niekiedy różne opinie, ale walczyli przeciwko sobie. Ze względu na ogromny potencjał militarny Rosji konfederacja upadła a jej uczestnicy udali się na emigrację lub zostali zesłani.